Historia miłości Barbary Ludwiżanki i Władysława Hańczy to gotowy scenariusz na filmowy melodramat, w którym wielkie uczucie miesza się z bólem, a lojalność z niewiernością. Para ta przez blisko 29 lat tworzyła jeden z najbardziej rozpoznawalnych, a zarazem najbardziej kontrowersyjnych związków w polskim świecie artystycznym. Choć na ekranie i deskach teatru emanowali profesjonalizmem, ich prywatne życie było areną nieustannych plotek o licznych skokach w bok i kryzysach, które mogłyby zniszczyć niejedną relację. Mimo to, pozostali przy sobie aż do śmierci aktora, zostawiając po sobie legendę o miłości, która potrafiła wybaczyć niemal wszystko.
Poznali się w czasach, gdy teatr był centrum świata, a ich kariery nabierały tempa. Hańcza, obdarzony potężnym głosem i dostojeństwem, przyciągał kobiety jak magnes. Ludwiżanka z kolei, z tą swoją charakterystyczną, nieco ironiczną urodą i wielkim talentem komediowym, stanowiła dla niego idealne dopełnienie. Jednak od samego początku nad ich związkiem wisiały ciemne chmury. W środowisku aż huczało od doniesień o słabości aktora do płci pięknej. Władysław Hańcza nie należał do mężczyzn, którzy potrafili przejść obojętnie obok pięknej kobiety, a jego romanse często stawały się publiczną tajemnicą, o której szeptano w kuluarach teatrów i kawiarniach stolicy.
Co najbardziej zdumiewające, Barbara Ludwiżanka o wszystkim wiedziała. Zamiast jednak pakować walizki i urządzać medialne awantury, przyjęła postawę, która do dziś budzi skrajne emocje – od podziwu po niezrozumienie. Aktorka zdawała się rozumieć naturę swojego męża lepiej niż ktokolwiek inny. Mawiano, że ich dom był oazą spokoju, do której Hańcza zawsze wracał po swoich miłosnych podbojach. Ludwiżanka miała niezwykły dar oddzielania fizycznej niewierności od głębokiej, duchowej więzi, która ich łączyła. „Władek musi się wyszumieć” – zdawały się mówić jej oczy, podczas gdy ona sama trwała przy nim, budując trwały fundament ich wspólnego życia.
Przez niemal trzy dekady mierzyli się z presją otoczenia i złośliwymi uwagami koleżanek po fachu. Każda kolejna zdrada Hańczy była analizowana przez warszawską socjetę, ale para pozostawała niewzruszona. Ich wspólne życie w Sosnowcu, a później w Warszawie, było pełne pasji do sztuki i wzajemnego szacunku, który wykraczał poza standardowe ramy małżeństwa. Kiedy w 1977 roku Władysław Hańcza zmarł, dla Barbary Ludwiżanki świat się zatrzymał. Przeżyła go o trzynaście lat, ale do końca swoich dni podkreślała, że to on był miłością jej życia. Ta skomplikowana relacja, pełna cieni i blasków, do dziś pozostaje dowodem na to, że w świecie wielkich gwiazd nic nie jest czarno-białe, a prawda o tym, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami sypialni, często jest znacznie bardziej złożona, niż mogłoby się wydawać na pierwszy rzut oka.
