Wyobrażam sobie, że jesteś przywódcą jednego z najpotężniejszych państw świata. Masz do dyspozycji wszystko, czego zapragniesz: władzę, wpływy, pieniądze. Problem jednak w tym, że twój czas na szczycie szybko mija. Nie mówię o perspektywie zamachu stanu, rewolucji, ani nawet demokratycznych wyborów: mówię o czymś jeszcze pewniejszym w życiu niż podatki. Mówię o śmierci.

Na początku września przyłapano chińskiego Xi Jinpinga i rosyjskiego Władimira Putina na rozmowie o strategiach zachowania młodości. „Dzięki rozwojowi biotechnologii ludzkie organy mogą być stale przeszczepiane, a ludzie mogą żyć coraz młodziej, a nawet osiągnąć nieśmiertelność” – powiedział Putin za pośrednictwem tłumacza Xi. „Istnieje szansa” – kontynuował – „na dożycie nawet 150 lat”. Ale czy to w ogóle możliwe i co by to oznaczało dla świata, gdyby ludzie u władzy mogli żyć wiecznie?

Przez wieki wykorzystywaliśmy coraz bardziej zaawansowane technologie, aby zapewnić sobie bezprecedensową długowieczność. W XX wieku to innowacje w dziedzinie zdrowia publicznego i medycyny doprowadziły do ​​tej transformacji, pozwalając dzisiejszym dzieciom żyć dłużej i zdrowiej niż kiedykolwiek w historii. Jednak dla niektórych to wciąż za mało.

Jestem reporterem technologicznym od 25 lat, kronikującym rozwój sieci od jej początków. Relacjonowałem, jak zmieniła ona nasz świat społeczny, i krytykowałem nadgorliwych deweloperów promujących przełomowe innowacje, które nieuchronnie wchodzą w konflikt z resztą społeczeństwa. Zainteresowała mnie rosnąca grupa miliarderów-inwestorów z Doliny Krzemowej, którzy chcieli żyć wiecznie. Jaki świat sobie wyobrażali i budowali i jak my wszyscy się w nim odnalazlibyśmy? Spotkałem ludzi, którzy próbowali radykalnych eksperymentów przedłużających życie, i biohakerów, którzy przysięgają, że liczby zapewnią im wieczną młodość, i zajrzałem do laboratoriów Doliny Krzemowej, gdzie technolodzy planują rewolucję długowieczności. Odkryłem motywacje, dylematy etyczne i doktryny, które stoją za przekonaniem, że jesteśmy u progu życia wiecznego i że to właśnie ci nieśmiertelni ludzie nam je zapewnią.

W tym ruchu istnieje kilka różnych form nieśmiertelności. Istnieje dosłowna forma życia wiecznego, zdominowana przez wysoce inteligentnych, matematycznie uzdolnionych informatyków, filozofów i ludzi pełnych nadziei, którzy mają niezachwianą wiarę w życiodajną moc technologii. Wyobrażają sobie, że pewnego dnia połączą się ze sztuczną inteligencją i staną się postludźmi, i będą żyć wiecznie w stanie błogości i rozkoszy.

Są też nieśmiertelni, którzy chcą odbudować infrastrukturę świata, w którym żyjemy, aby móc żyć wiecznie. Już teraz, i to na pierwszy rzut oka, restrukturyzują suwerenne państwa narodowe, forsując za wszelką cenę program przyspieszenia technologicznego. Ci potężni ludzie nie szukają źródła młodości – oni je budują.

Jeszcze inną wersję nieśmiertelności powtarzają ludzie tacy jak Xi i Putin, którzy wierzą w wykładniczy postęp nauki i technologii. Życie będzie trwać nie dzięki łączeniu się z technologią, ale dzięki jej wykorzystaniu do spowolnienia upływu czasu, umożliwiając w ten sposób medycynie opracowanie metod leczenia, które nas uzdrowią. Wierzą, że są żywym dowodem na odwrócenie procesu starzenia, odmłodzenie fizyczne i możliwość zatrzymania czasu.

Wyobrażam sobie starość. Co przychodzi Ci na myśl? Dla wielu oznacza utratę zdolności i sprawności. Starzenie się to coś, czego doświadczamy wszyscy, w różnym tempie i na różne sposoby. W 2015 roku, w Światowym Raporcie o Starzeniu się i Zdrowiu, Światowa Organizacja Zdrowia zdefiniowała zdrowe starzenie się jako „proces rozwijania i utrzymywania sprawności funkcjonalnej, która zapewnia dobre samopoczucie w podeszłym wieku”. Kluczem do tej definicji jest sprawność funkcjonalna, czyli „zdolność wewnętrzna” – „cechy związane ze zdrowiem, które pozwalają ludziom być i robić to, co mają powody cenić”.

Dzieje się tak, ponieważ to, co chcesz robić, mając 80 lat, nie jest tym, co chcesz robić, mając 20 lat, ani niekoniecznie chcesz robić to samo, co robi ktoś inny. Załóżmy, że chcesz skoczyć ze spadochronem w wieku 80 lat, ale nie możesz wsiąść do samolotu, ponieważ trudniej jest wejść na górę, twoja sprawność funkcjonalna spadła. Jeśli masz 80 lat i nie masz problemów fizycznych z wejściem na pokład samolotu, ale masz zaćmę i wolisz czytać niż skakać ze spadochronem, twoja sprawność funkcjonalna również spadła. Tak więc ważna jest nie tylko obecność, względne nasilenie lub brak choroby, ani nawet bezwzględna liczba lat życia, ale jakość i długość tych lat w kontekście szeregu innych czynników, takich jak styl życia.

W badaniach nad wiekiem termin ten nazywa się „długością życia w zdrowiu” – a celem większości współczesnych badań naukowych w tej dziedzinie jest jej wydłużenie. Długość życia w zdrowiu oznacza dłuższe zachowanie zdrowia i zapobieganie chorobom wieku podeszłego. Oznacza to utrzymanie młodego wyglądu ciała, interweniowanie w procesie starzenia się i rozważenie możliwości „odmłodzenia”.

W tym miejscu „szanowana” nauka łapie oddech: „to margines marginesu”, powiedział mi lekceważąco kolega lekarz, gdy wspomniałem, że badam ten temat. Jednak coraz więcej dowodów wskazuje na to, że proces starzenia się ma podłoże biologiczne – a niektórzy odkrywcy, finansowani przez Dolinę Krzemową, próbują znaleźć sposób na jego modyfikację, aby nasze ciała mogły cofać się w czasie.

Wszystko zaczęło się w latach 90. XX wieku, kiedy młoda biolog molekularna Cynthia Kenyon i jej student Ramon Tabtiang zaprojektowali kilka przełomowych eksperymentów z maleńkim nicieniem o nazwie  C. elegans  . Ich odkrycia sugerowały, że modyfikacja genu podwoiła długość życia tych stworzeń.

Niedługo potem Kenyon wygłosiła wykład na Uniwersytecie Stanforda. „Wyglądała jak supermłoda, bardzo modna profesor” – mówi Irina Conboy, która była tam ze swoim ówczesnym chłopakiem Mikiem, oboje wówczas doktorantami. „Zasugerowała, że ​​wystarczy zmienić intensywność działania niektórych cząsteczek, aby odmłodzić stare zwierzę”.

Kiedy spotykam Irinę i Mike’a Conboyów w ich biurze – teraz już małżeństwie, oboje są profesorami na wydziale bioinżynierii Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley – mają na sobie identyczne bluzy tie-dye i dokańczają nawzajem swoje zdania. Są czarujący, serdeczni i nieco chaotyczni. Ich malutki biały piesek wygodnie gryzie nogę na zapadniętej sofie, obok pliku papierów.

Para ma jedno ważne pytanie dotyczące starzenia się: „Dlaczego więc wszystkie tkanki ciała zdają się starzeć jednocześnie?” – pyta Mike. „Nie ma znaczenia, czy są na zewnątrz, czy wewnątrz, czy są ćwiczone, czy po prostu się starzeją. Z wiekiem wszystko zdaje się walić jak w zegarku”. Zastanawiali się, czy w organizmie istnieje jakiś sygnał, który zmienia strukturę molekularną mięśni i powoduje ich jednoczesne starzenie. Postanowili dowiedzieć się, co łączy wszystkie tkanki.

Przypomnij sobie lekcje biologii w szkole, a być może pamiętasz te ręcznie rysowane plakaty anatomiczne z misternymi ilustracjami i opisami każdej części ciała: układ kostny – szkielet ciała zbudowany z kości, więzadeł, chrząstek i stawów, który nadaje nam strukturę i kształt; układ nerwowy – sieć, która przekazuje sygnały elektryczne między mózgiem a resztą ciała; oraz układ naczyniowy – naczynia krwionośne, które transportują składniki odżywcze i tlen do mięśni. Czy możliwe, że za pośrednictwem jednego z tych układów do organizmu przedostał się jakiś rodzaj alarmu starzenia?

„Idealny eksperyment wyglądałby tak: 'OK, a co, gdybyśmy przeszczepili młody układ nerwowy do starej myszy’” – mówi Mike. „Cóż, technicznie rzecz biorąc, nie możemy tego zrobić. A co, gdybyśmy wszczepili młody układ naczyniowy starej myszy? Tego też nie możemy zrobić”.

Irina patrzy na mnie z błyskiem w oku, podczas gdy Mike kontynuuje: „A co, jeśli wstrzykniemy młodą krew starej myszy?” – pyta. To musiałoby być coś więcej niż jednorazowy zastrzyk – musieliby przeszczepić dużą część krwi od młodej myszy do starej, aby mieć pewność, że efekt będzie zauważalny.

„A co, gdybyśmy połączyli młodą i starą mysz? Można wziąć starą mysz i przyszyć ją do młodej myszy, a zamiast goić się od brzegu do brzegu starej myszy, skóra goi się od brzegu do brzegu do młodej myszy” – wyjaśnia Mike, opisując technikę znaną jako parabioza. „W miarę gojenia się tkanki, tworzą się tam ponownie naczynia krwionośne. Teraz krew powoli przepływa od jednego zwierzęcia do drugiego i z powrotem”.

W latach 2003-2004 zszyli ze sobą trzy kategorie myszy: młode i stare, młode i młode oraz stare i stare. Pozwolili na przepływ krwi przez pięć tygodni, a następnie każdej myszy uszkodzili mięsień tylnej nogi. Pięć dni później myszy z młodą krwią – w tym stare – wyzdrowiały „solidnie”, w przeciwieństwie do nienaruszonych starych myszy, których mięśnie regenerowały się „typowo dla starych zwierząt”.

Zespół spróbował ponownie w innym miejscu, z urazami innych części ciała. Wątroba – to samo. Mózg – to samo. W miarę jak wyniki zaczęły napływać w ciągu życia ich połączonych gryzoni, Conboys byli w stanie jednoznacznie stwierdzić, że tkanki starych myszy wyglądały bardziej jak tkanki młodej myszy – niezależnie od tego, czy znajdowały się w mięśniach, wątrobie, czy mózgu.  Coś w młodej krwi odmładzało stare tkanki. W 2005 roku opublikowali swoje wyniki w czasopiśmie „Nature”.

Conboys odkryli źródło młodości, ale nie mieli pojęcia dlaczego ani jak ono działa.

Wiedza naukowa to raczej proces niż pojedynczy moment w czasie. Droga do dnia dzisiejszego usiana jest starymi, obalonymi ideami, które być może były w rzeczywistości kamieniami milowymi, które doprowadziły nas do miejsca, w którym jesteśmy teraz. Droga do długowieczności nie jest inna.

W 1889 roku w Paryżu Charles-Édouard Brown-Séquard, wybitny i ceniony fizjolog oraz członek Royal Society, stanął przed szanowną publicznością złożoną z kolegów z Société de Biologie i wygłosił swoją najsłynniejszą prezentację. Czując, że się starzeje w wieku 72 lat, Brown-Séquard rozpoczął badania nad utratą funkcji seksualnych i twierdził, że znalazł odpowiednie leczenie: wstrzyknięcie w oba ramiona mieszanki krwi pobranej z gonad, nasienia i „soku wyekstrahowanego z jądra” psa lub świnki morskiej.

Zapadła oszołomiona cisza. Badania sugerowały, że coś, co jeszcze nie zostało zidentyfikowane w narządach płciowych, jest lekarstwem na skutki starzenia się (przynajmniej u mężczyzn). Po leczeniu Brown-Séquard zgłaszał poprawę poziomu energii, odmłodzenie mięśni, poprawę funkcji poznawczych oraz zwiększenie zdolności i umiejętności w łóżku. Niestety, okazało się to silną formą efektu placebo.

Jednak jednym z uczniów Browna-Séquarda był Serge „Samuel” Voronoff, również uczeń eugenika Alexisa Carrela, laureata Nagrody Nobla i pioniera transplantacji narządów. Voronoff wykorzystał dwa nowatorskie pomysły swoich mentorów – przeszczepianie narządu z jednego ciała do drugiego oraz tajemniczą odmładzającą moc jąder – i przetestował własną teorię odmładzania: przeszczepiał gruczoły płciowe od młodych do starych. Dokładniej, przeszczepiał fragmenty jąder małp do moszny starszych mężczyzn. W 1923 roku wystąpił przed naukowcami na Międzynarodowym Kongresie Chirurgów w Londynie, informując ich, że procedura okazała się tak skuteczna, że ​​Instytut Pasteura zbudował dla niego ośrodek hodowli szympansów w Afryce Zachodniej.

W ciągu dwóch dekad ponad 45 chirurgów na całym świecie zastosowało jego technikę ponad 2000 razy; 500 mężczyzn zostało zoperowanych w samej Francji. Voronoff publikował książki i artykuły, a cytowano go jako osobę, która twierdziła, że ​​życie może trwać ponad 140 lat; prasa opisywała te wyniki jako cudowne i zmieniające życie. W Brazylii, gdzie był mało znaną osobistością, Voronoff stał się inspiracją dla karnawałowych piosenek. Jednak jego sława przygasła, gdy okazało się, że jego metody są mniej skuteczne niż to, co wydawało się być enigmatycznym czynnikiem aktywnym: testosteronem, wyizolowanym przez Ernsta Laqueura w 1935 roku.

Obaj mężczyźni, uczeni i szanowani, posunęli się do logicznego, naukowego uzasadnienia. Jednak obaj byli w błędzie. W tamtym czasie nie istniał jeszcze złoty standard kontroli regulacyjnych, który gwarantowałby bezpieczeństwo i skuteczność proponowanej przez nich terapii. Dziś istnieją równoważne metody leczenia, a wokół nich krąży młoda krew.

W 2016 roku Jesse Karmazin, absolwent Stanford Medical School, otworzył podwoje Ambrosia Health w parku biznesowym niedaleko lasu sekwoi w Monterey w Kalifornii, aby przeprowadzić eksperyment weryfikujący hipotezę Conboyów, ale na ludziach. Nadal niewiele wiadomo na temat tego,  dlaczego  młoda krew wydaje się odwracać proces starzenia – w ciągu dekady badań od czasu ich artykułów na temat parabiozy pojawiło się zaledwie kilku kandydatów na czynniki molekularne i hormonalne, ale nawet w ich przypadku dowody na ich skuteczność były niejednoznaczne, a wszystkie uzyskano na myszach.

Karmazin postanowił przeprowadzić własne badanie na ludziach jako prywatna firma i pobierał opłatę wstępną od wszystkich chętnych powyżej 35. roku życia: 8000 dolarów za wykonanie pomiaru biomarkerów, otrzymanie transfuzji jednego litra młodego osocza od dawcy w wieku od 16 do 25 lat i ponowne wykonanie pomiaru biomarkerów w celach porównawczych.

Zadzwonił do Iriny Conboy, żeby poznać jej opinię; odmówiła współpracy. Mówi mi, że nie zgadzała się z założeniem – badanie Karmazina „nie pasowało do całości”. Nie było wystarczających dowodów na to, że pozytywne efekty będą miały tak szerokie odzwierciedlenie. Mimo to, nawet bez jej poparcia, firma i badanie zostały odnotowane w prasie ponad 100 razy w ciągu niecałych dwóch lat.

Jesselyn Cook była wówczas reporterką technologiczną w Huffington Post. „Karmazin był cytowany jako autor takich stwierdzeń jak: »To działa, odwraca proces starzenia« i »Nie jestem zwolennikiem twierdzenia, że ​​to zapewni nieśmiertelność, ale myślę, że jest dość blisko«” – mówi. „Nie ma znaczenia, czy byłeś młody i chciałeś poczuć się wyjątkowo sprawny, czy stary i próbowałeś, jak sam to ujął, odwrócić swój wiek” – mówi mi Cook. „Po prostu wydawało mi się, że niezależnie od problemu, Ambrosia może pomóc”.

Do 2019 roku Ambrosia Health miała w sumie pięć klinik w całych Stanach Zjednoczonych, a Karmazin sugerował, że planuje otworzyć kolejną na Manhattanie. Pojawiły się również inne prywatne kliniki, również deklarujące prowadzenie badań naukowych, oferujące płatne transfuzje krwi młodym pacjentom. Jednak terapie z wykorzystaniem osocza dla młodych pacjentów, mające na celu złagodzenie fizycznych i poznawczych skutków starzenia się, nigdy nie zostały zatwierdzone przez FDA, która w lutym tego samego roku wydała oświadczenie, w którym wyraziła obawy, że pacjenci padają ofiarą „nieuczciwych podmiotów”, reklamujących te terapie jako „leki i remedia”. Ambrosia Health zniknęła w ciągu kilku godzin.

Kiedy w 2023 roku wymieniałem maile z Karmazinem, powiedział mi: „FDA nigdy nie przeanalizowała naszych danych przed ogłoszeniem… Właściwie nie mam pojęcia, czy w ogóle wiedzieli o Ambrosii. Całkiem możliwe, że mieli na myśli naszych konkurentów, którzy działali z mniejszą starannością i poszanowaniem przepisów”.

„Jeśli myślisz, że możesz po prostu poddać się zabiegowi i odmłodzić się – to jeszcze nie teraz” – mówi Irina Conboy, kiedy wspominam historię Ambrosia Health. „Jeśli celem jest zatrzymanie starzenia się i stagnacji, albo stopniowe odmłodzenie, to po prostu powiem, że na razie tego nie mamy. Ale jeśli odpowiednio zainwestujesz swój czas, wysiłek i zasoby, wkrótce to osiągniemy. Takie jest moje zdanie. Wkrótce”.

„Wkrótce” – to właśnie jest to, na co liczą niektórzy pionierzy długowieczności.

Kiedy rozmawiałem z „sportowcem odmładzającym” Bryanem Johnsonem w 2023 roku, miał on 45 lat. Ten biohaker i przedsiębiorca technologiczny wykorzystał swój algorytm Blueprint, aby pomóc sobie „odwrócić” czas, opracowując ścisły protokół suplementacji, odżywiania i ćwiczeń, który miał znacznie obniżyć jego wiek „biologiczny” w stosunku do wieku „chronologicznego”. Eksperymentował również z terapią osoczem; jego nastoletni syn Talmadge stał się, jak to nazywał Johnson, „chłopcem od krwi” przez krótki czas, podczas gdy zespół medyczny Johnsona oceniał, czy plotki o korzyściach płynących z krwi są prawdziwe. Johnson ostatecznie przerwał terapię syna, ale nadal tweetuje o wizytach w klinice co kilka miesięcy w celu pobrania kilku litrów albuminy – białka w osoczu – niczym przy regularnej wymianie oleju.

W dniu 46. urodzin Johnson ponownie zbadał swój wiek biologiczny. Jego celem w ciągu ostatnich 12 miesięcy protokołu było sprawdzenie, czy Blueprint pomoże mu utrzymać ten sam wiek biologiczny przez cały rok. Jego komputer zdawał się spełniać swoje zadanie: jego ciało starzeje się w tempie 277 dni na 365 dni.

Teraz, zatrzymanie czasu na rok może wydawać się niewystarczające, aby żyć wiecznie, ale oto dlaczego może: pomyśl o tym jak o rakiecie opuszczającej Ziemię. Musi osiągnąć określoną prędkość, aby pokonać przyciąganie grawitacyjne. Nazywa się to prędkością ucieczki. Teraz wyobraź sobie, że dzięki leczeniu, zmianie stylu życia i modlitwom mógłbyś powstrzymać się przed starzeniem. Chodzi o to, że ostatecznie osiągnąłbyś punkt, w którym każda choroba związana z wiekiem, taka jak demencja czy cukrzyca, a także te, o których jeszcze nie wiemy, zostaną wyleczone, zanim twoje ciało się do nich zestarzeje. Uciekłbyś przed przyciąganiem śmiertelności. Nazywa się to prędkością ucieczki długowieczności. Zasadniczo nie jest to życie wieczne; to nie jest umieranie dzisiaj.

Granica prędkości ucieczki jest bliżej, niż większość z nas mogłaby przypuszczać, twierdzi geriatra dr Aubrey de Grey, który ukuł ten termin w 2004 roku i obecnie kieruje prywatną grupą badawczą LEV Foundation. Dwie dekady temu przewidywał, że skoro żyjemy już tak długo, „nawet 30-procentowy wzrost długości życia w zdrowiu da pierwszym beneficjentom terapii odmładzających kolejne 20 lat – wieczność w nauce – na skorzystanie z terapii drugiej generacji, które dadzą kolejne 30% i tak w nieskończoność”.

Prędkość ucieczki długowieczności opiera się na podstawowym założeniu matematycznym: technologia nadąża za heterogenicznością ludzkiego upadku. Schorzenia, które dotykają nas w młodości, są – z medycznego punktu widzenia – stosunkowo proste. Można jednak powiedzieć, że choroby wieku podeszłego nasilają się wykładniczo. Johnson musi pozostać młody, inaczej choroba wieku podeszłego, której nie można jeszcze wyleczyć, go zabije. Aby spróbować odwrócić proces starzenia, musiałbyś żyć w czasach, w których zarówno metody leczenia, jak i technologie rozwijają się w tym samym wykładniczym tempie. Ci ludzie dosłownie ścigają się z czasem.

Wierzą w ideę zwaną prawem Moore’a – powszechnie przyjętą obserwację, która przewiduje, że co 18 miesięcy technologia komputerowa staje się dwukrotnie lepsza. To właśnie dzięki prawu Moore’a telefon, który trzymasz w ręku, kosztuje mniej więcej tyle samo, co poprzedni model (nie uwzględniając inflacji), ale jest dwa razy wydajniejszy.

Wszystko, od skanów MRI, przez odkrywanie leków, po fałdowanie białek, jest obecnie traktowane jako problem obliczeniowy, dlatego też idea głosi, że współczesna medycyna również powinna charakteryzować się wykładniczym wzrostem możliwości. Jeśli co 18 miesięcy będzie dwukrotnie skuteczniejsza w utrzymywaniu cię przy życiu, jak będzie wyglądała medycyna za 20 lat? A jeśli dowiesz się, jak nie starzeć się w tym czasie, zaczniesz rozumieć, dlaczego dożycie 200 lat wydaje się czymś realnym.

Technofundamentaliści uważają, że stale rozwijająca się technologia powinna być w stanie rozwiązywać coraz bardziej złożone problemy, z którymi się borykamy. Skoro więc ciało można wyrazić jako dane i potrafimy znaleźć sposób na jego naprawę, gdy coś pójdzie nie tak, to dlaczego nie żyjemy wiecznie? Życie – śmiertelność – jest skomplikowana.

W swojej książce z 2024 roku „Dlaczego umieramy” noblista Venki Ramakrishnan opisuje „charakterystyczną arogancję, jaką wielu fizyków i informatyków okazuje wobec biologów”, która sprawia, że ​​inżynierowie nie dostrzegają czegoś kluczowego. To coś może być fizyczne, ale bardziej prawdopodobne jest, że będzie to coś niemożliwego do rozłożenia na dane. Seamus O’Mahony, lekarz i nagradzany autor książki „Jak umieramy teraz”, przekonał się o tym, gdy w 2025 roku pojechał na konferencję poświęconą długowieczności. „Interesuje ich tylko to, co biomolekularne i monetyzowane” – mówi. „Przez te cztery dni wiele słyszałem o lekach zaprojektowanych przez sztuczną inteligencję, glikanach, zegarze starzenia transkryptomu, ale prawie nic o złożoności systemów śmierci i społecznych determinantach śmierci i umierania. Wydawali się dziwnie obojętni na wroga, któremu wypowiedzieli wojnę. Starzenie się jest dla nich po prostu problemem technicznym, który można i trzeba rozwiązać”.

Ironią jest to, że mechanistyczna metafora, która tak dobrze nam służyła, teraz dramatycznie hamuje dalszy postęp. Zbytnia wiara w dane i inżynierię pomija wartość tego, co nieznane i niepoznawalne. Aby pokonać starzenie się i śmierć, musimy ugiąć się pod naciskiem narzędzi technicznych, które mają nam służyć – od arkuszy kalkulacyjnych po rozbudowane modele językowe. Musimy stać się bardziej jak urządzenia. „Ten impuls, ta motywacja, ten moralny nakaz samodoskonalenia oznacza, że ​​musimy stać się jak maszyny” – mówi dr Elke Schwarz, politolog z Queen Mary University of London.

A jednak „prowadzimy niewygodne życie”, mówi Schwartz. „Jesteśmy dziwni. Jesteśmy chaotyczni. Nasze ciała są śmiertelne. Umieramy. Dlaczego nie możemy być jak produkty? Dlaczego nie możemy być jak rzeczy, które tworzą informatycy, aby mogli je ulepszać i dostrajać?”. Bo nie jesteśmy. A jednak to jest punkt wyjścia do tego, jak Dolina Krzemowa zamierza „naprawić” śmiertelność, a ich proste rozwiązania – i to, czego potrzebują, aby je osiągnąć – są na celowniku niektórych z najpotężniejszych ludzi na świecie.

W 2025 roku Donald Trump powrócił do Gabinetu Owalnego z ambitnymi ambicjami przebudowy rządu USA. Podczas inauguracji towarzyszyli mu przedstawiciele największych firm technologicznych świata, którzy wnieśli swój wkład i bogactwo z Doliny Krzemowej w przyszłość amerykańskiej sztucznej inteligencji.

W miesiącach od stycznia 2025 roku Trump zapewnił im dostęp do finansów i infrastruktury, które zapewnią, że sztuczna inteligencja będzie siłą napędową amerykańskiej gospodarki; przyspieszy to również technologiczne poszukiwania życia wiecznego. Wierzą, że wykorzystywanie technologii do doskonalenia ciała i umysłu w kierunku nieśmiertelności jest moralnym nakazem.

Przepisy stoją im na drodze, a właśnie te przepisy zespół Trumpa demontuje. Na początku 2025 roku Doge Elona Muska wdrożył działania, które znacząco wpłynęły na badania w Narodowych Instytutach Zdrowia (NIH) oraz nadzór regulacyjny nad FDA. Departament anulował umowy najmu, zredukował zatrudnienie w Biurze Transformacji Cyfrowej FDA i zakończył setki projektów badawczych o wartości miliardów dolarów.

Technolibertarianin Peter Thiel, inwestor długowieczności i współzałożyciel PayPala, pomógł w obsadzeniu byłych współpracowników i pracowników na stanowiskach, na których mogliby pomóc w zniesieniu nadzoru rządowego. P.o. dyrektora Centrów Kontroli i Prewencji Chorób (CDC) – do niedawna prawej ręki RFK Jr. – jest Jim O’Neill, wieloletni sojusznik Thiela, który w 2014 roku zasugerował reformy FDA, „aby zatwierdzała leki po wykazaniu przez ich sponsorów bezpieczeństwa – i pozwalała ludziom na ich stosowanie na własne ryzyko, ale bez dużego ryzyka dla bezpieczeństwa”, co mogłoby obejmować niesprawdzone metody leczenia długowieczności z wykorzystaniem „młodej krwi”.

Kosztem tak wielkiego poświęcenia technofundamentalistycznemu marzeniu o nieśmiertelności sztucznej inteligencji było to, że środki zostały przesunięte poza inicjatywy wspierające osoby starzejące się. Administracja zaproponowała cięcia w wysokości setek miliardów dolarów w programie Medicare – systemie wsparcia społecznego zapewniającym opiekę zdrowotną milionom obywateli USA powyżej 65. roku życia – i odwołała Konferencję Białego Domu na temat Starzenia się, sztandarowe wydarzenie odbywające się co 10 lat od 1961 roku, mające na celu określenie strategicznego kierunku polityki wspierającej starszych Amerykanów.

Naprawdę, wszystkie te radykalne innowacje technologiczne i w zakresie zarządzania nie pomogą nam, reszcie z nas, żyć dłużej i zdrowiej.

Łatwo jest przewrócić oczami na ludzi takich jak Xi i Putin, którzy pragną nieśmiertelności, i zbagatelizować ich urojenia wielkościowe. Wierzą, że stoimy u progu radykalnego wydłużenia życia i że to oni, jako jedyni w historii, pomogą zbudować maszyny, które nas do tego doprowadzą. Ale pomyślcie: technolodzy, którzy głęboko wierzą w projekt nieśmiertelności – niezależnie od tego, czy chcą dosłownie żyć wiecznie, czy budują sztuczną inteligencję, która ich zdaniem zapoczątkuje kolejne oświecenie – cieszą się bezprecedensowym dostępem politycznym do przywódców świata i po raz kolejny budują naszą przyszłość.

Dla nieśmiertelnych z Doliny Krzemowej oraz bogatych i wpływowych, takich jak Xi i Putin, śmierć nie jest nieuchronna. Chociaż przeszczepy narządów dla wiecznego życia to science fiction, mają oni przewagę w wyścigu o prędkość ucieczki długowieczności, po prostu dlatego, że stać ich na najnowocześniejsze metody leczenia, spersonalizowane protokoły i tyle młodej krwi, ile moralnie są w stanie udźwignąć. Mogą żyć dalej: jako królowie, władcy świata lub fragmenty kodu komputerowego, które niosą swoją esencję w kosmosie. Ale przekształcając świat na swoje podobieństwo, promują mit, że istoty ludzkie są tak złożone, jak kod komputerowy. To właśnie te idee kładą podwaliny pod wieczność. Mamy jednak wybór, czy je zaakceptować – czy żyć tu i teraz.