W epoce wiktoriańskiej długie włosy były czymś więcej niż tylko trendem w urodzie — były symbolem bogactwa, zdrowia i statusu społecznego. Podczas gdy krótsze fryzury zyskały popularność na początku XX wieku, kobiety wiktoriańskie trzymały się swoich długich loków jako znaku wyrafinowania i przywilejów. Nawet gdy higiena się poprawiła, a odkrycia medyczne zmieniły kształt społeczeństwa, wiele kobiet odmawiało ścinania włosów.
Powody były zarówno praktyczne, jak i społeczne. Dla kobiet z wyższych sfer utrzymanie długich włosów było łatwe dzięki dostępowi do mydła, szamponu i środków do pielęgnacji ciała. Natomiast krótkie włosy były bardziej higieniczne i praktyczne dla kobiet z niższych sfer, szczególnie podczas wybuchów wszawicy lub chorób. Jednak długie, zadbane włosy oznaczały czas, zasoby i status — luksusy, na które wiele osób nie mogło sobie pozwolić.
Długie włosy miały również wartość ekonomiczną. Biedniejsze kobiety często zapuszczały włosy specjalnie po to, by je sprzedać, ponieważ popyt na ludzkie włosy w produkcji peruk był duży. Tak więc, podczas gdy kobiety z elity używały włosów, by pokazać swój status, inne widziały w nich potencjalne źródło dochodu. Ostatecznie długie włosy w epoce wiktoriańskiej reprezentowały coś więcej niż urodę — były związane z klasą, zdrowiem i szansami.
