Krzysztof Penderecki zapisał się w historii jako jeden z najwybitniejszych kompozytorów naszych czasów, którego geniusz muzyczny podziwiał dosłownie cały świat. Jednak za kulisami jego ogromnego sukcesu i międzynarodowej sławy stała niezwykła kobieta, bez której ta wielka kariera mogłaby nigdy nie nabrać tak potężnego tempa. Elżbieta Penderecka przez ponad pięćdziesiąt pięć lat była nie tylko wierną żoną artysty, ale też jego najlepszą menedżerką, powierniczką największych sekretów oraz życiową opoką. Ich wspólna droga przez życie była niezwykle barwna, pełna luksusu, podróży i wielkich artystycznych uniesień, ale początek tej miłości wywołał w krakowskim środowisku obyczajowy skandal, o którym szeptano po kątach przez długie lata. Zakochani musieli stawić czoła potężnej fali krytyki ze strony opinii publicznej.
Wszystko zaczęło się w czasach, gdy młodziutka Elżbieta Solecka miała zaledwie szesnaście lat i była utalentowaną córką cenionego wiolonczelisty, bliskiego przyjaciela samego kompozytora. Krzysztof Penderecki, starszy od niej o trzynaście lat, był już wtedy żonaty z Barbarą, z którą wychowywał córkę Beatę. Elżbieta uczęszczała na prywatne lekcje gry na fortepianie do pierwszej żony artysty, i to właśnie w ich wspólnym domu doszło do pierwszego, fatalnego w skutkach spotkania. Pomiędzy dojrzałym kompozytorem a nastoletnią dziewczyną niemal natychmiast wybuchło gwałtowne, zakazane uczucie, którego nie były w stanie stłumić żadne konwenanse ani groźby ze strony oburzonej rodziny. Wybuchł potężny kryzys, a ojciec dziewczyny, gdy dowiedział się o romansie córki ze swoim bliskim kolegą, był absolutnie wściekły i kategorycznie zabronił im jakichkolwiek kontaktów, obawiając się towarzyskiej kompromitacji.
Młodzi zakochani postanowili jednak zaryzykować wszystko dla tej miłości. Krzysztof Penderecki rozwiódł się z pierwszą żoną, a gdy tylko Elżbieta osiągnęła pełnoletniość, natychmiast stanęli na ślubnym kobiercu podczas cichej uroczystości. Przez kolejne dekady tworzyli duet idealny, wychowując dwójkę wspólnych dzieci, Łukasza i Dominikę. Elżbieta całkowicie zrezygnowała z własnych ambicji pianistycznych, aby bez reszty poświęcić się mężowi, dbając o jego harmonogram, garderobę oraz luksusowe rezendencje, w tym ukochany dwór w Lusławicach, otoczony gigantycznym arboretum. Ich małżeństwo przetrwało liczne życiowe burze, plotki o kryzysach oraz postępującą chorobę artysty. Elżbieta trwała przy mężu do samego końca, aż do jego śmierci w marcu dwutysięcznego dwudziestego roku. Ta pełna dramaturgii historia ich zakazanego początku do dziś budzi olbrzymie emocje i pokazuje, że prawdziwa pasja potrafi przełamać największe życiowe bariery.
