To była miłość, o której w kuluarach polskich teatrów i na planach filmowych krążyły legendy. Władysław Hańcza i Barbara Ludwiżanka przez 25 lat tworzyli małżeństwo, które dla wielu postronnych obserwatorów było symbolem absolutnego oddania, choć prawda o ich relacji skrywała wiele mrocznych i bolesnych odcieni. Hańcza, obdarzony niezwykłą charyzmą i postawną sylwetką, od pierwszego spotkania rozkochał w sobie Barbarę do szaleństwa. Aktorka, znana ze swojej błyskotliwości, oddała mu serce bez reszty, godząc się na życie w cieniu człowieka, który nie potrafił poskromić swojej namiętności do innych kobiet. Ich związek był nieustanną walką o bliskość, przerywaną licznymi romansami aktora, o których wiedziała niemal cała artystyczna Warszawa.
Mimo że Hańcza regularnie ulegał wdziękom innych pań, to właśnie dom, który stworzył z Ludwiżanką, był jego jedynym, prawdziwym azylem. Barbara, z godnością godną największych tragiczek, znosiła jego niewierności, wierząc, że duchowa więź, która ich łączy, jest silniejsza niż fizyczne porywy serca jej męża. Przez ćwierć wieku byli dla siebie największym wsparciem – on podziwiał jej talent, ona była jego najsurowszą recenzentką i najbardziej oddaną przyjaciółką. Ich życie upływało między wielkimi rolami a zaciszem domowym, gdzie mimo skandali, zawsze znajdowali drogę do siebie. Dla Ludwiżanki Hańcza był centrum wszechświata, a myśl o rozstaniu wydawała się bardziej przerażająca niż kolejna plotka o jego miłosnym podboju.
Niestety, nawet tak potężne uczucie musiało w końcu ulec sile, z którą nikt nie ma szans wygrać. Los przygotował dla nich scenariusz, którego nie dało się zmienić ani wyreżyserować na nowo. Rozdzieliło ich to, co najbardziej nieuniknione i ostateczne. Gdy zdrowie legendarnego aktora zaczęło podupadać, Barbara nie odstępowała go na krok, udowadniając, że jej miłość przetrwała wszystkie burze i zdrady. Śmierć Hańczy w 1977 roku była dla niej ciosem, po którym świat na zawsze stracił barwy. Została sama z bolesnymi wspomnieniami i świadomością, że nikt nigdy nie zastąpi jej człowieka, który mimo swoich wad, był sensem jej istnienia.
Dziś historia ich 25-letniego małżeństwa powraca jako świadectwo czasów, w których o wielkich emocjach mówiło się szeptem, a zdrady wybaczało w imię wyższego dobra. Ludwiżanka do końca swoich dni nosiła w sercu obraz męża, który rozkochał ją w sobie „do szaleństwa”, a ich wspólna mogiła na Powązkach jest niemym symbolem paktu, którego nie złamały ani inne kobiety, ani upływający czas. Pozostawili po sobie nie tylko wybitne kreacje aktorskie, ale przede wszystkim opowieść o relacji tak skomplikowanej i głębokiej, że trudno ją zmierzyć dzisiejszymi miarami lojalności. To było życie pełne pasji, które zgasło dopiero wtedy, gdy śmierć powiedziała „dość”.
