Minęły lata, a jednak dla Kamila Sipowicza czas w pewnym sensie zatrzymał się w tamtym momencie. W rozmowie, która poruszyła wielu, wrócił do najtrudniejszych wspomnień związanych z ostatnimi chwilami życia Kory. Nie ukrywa, że mimo upływu czasu wciąż nosi w sobie ciężar niedopowiedzianych słów i niewykonanego gestu, który – jak sam przyznaje – powinien był się wydarzyć.
Ich historia była długa, intensywna i pełna wspólnych doświadczeń. Przez dekady byli nie tylko małżeństwem, lecz także partnerami w sztuce i codzienności. Kora była dla niego kimś znacznie więcej niż ikoną sceny – była bliską osobą, z którą dzielił życie w całej jego złożoności. Dlatego powrót do ostatnich dni jej życia jest dla niego jak otwieranie wciąż niezabliźnionej rany.
Sipowicz opowiada, że końcówka była niezwykle trudna. Choroba nowotworowa czwartego stopnia, z którą Kora zmagała się przez lata, wyczerpywała nie tylko jej ciało, ale i psychikę. Diagnoza, choć dramatyczna, na początku przyniosła im paradoksalną ulgę – wreszcie wiedzieli, z czym walczą. Wcześniejsze miesiące niepewności i poszukiwań odpowiedzi były równie bolesne jak sama świadomość zagrożenia. Od tamtej chwili ich życie podporządkowane było leczeniu, konsultacjom i nadziei, że uda się jeszcze wygrać czas.
W ostatnich tygodniach napięcie rosło. Sipowicz przyznaje, że Kora pod koniec życia była wobec niego bardzo agresywna. Choroba, ból i narastające zmęczenie sprawiały, że emocje wymykały się spod kontroli. On starał się to rozumieć. Tłumaczył sobie, że to nie ona, lecz cierpienie przez nią przemawia. Mimo to sytuacja była dla niego niezwykle trudna. W pewnym momencie zdecydował się ograniczyć swoją obecność przy niej, by nie potęgować napięcia.
Podkreśla, że nie odsunął się całkowicie. Organizował wszystko – opiekę, konsultacje, wsparcie przyjaciół. Dbał o każdy szczegół, by niczego nie zabrakło. Prosił bliskich, aby byli przy niej, kiedy on sam usuwał się w cień. Działał z przekonaniem, że tak będzie dla niej lepiej. Dziś jednak mówi wprost: żałuje, że nie było im dane spokojnie się pożegnać. Nie padły słowa, które powinny paść. Nie było tej ostatniej rozmowy, która zamyka wspólne życie klamrą.
To poczucie niedokończenia wciąż w nim rezonuje. Przyznaje, że myśl o tym wraca niespodziewanie – w ciszy domu, podczas jazdy samochodem, w chwilach, gdy coś przypomina jej głos. W pierwszych latach po jej śmierci miał wrażenie, że jest gdzieś obok. Czuł jej obecność w codziennych sytuacjach – w dźwiękach telewizora, w reakcji zwierząt, które jakby wyczuwały brak pani domu. Te momenty dawały mu poczucie dziwnego ukojenia, choć jednocześnie pogłębiały tęsknotę.
Z czasem, jak mówi, to odczucie zaczęło słabnąć. „Oddaliła się”, jak to określa – jakby przeszła w inny wymiar, dalej niż mógłby sięgnąć myślą czy wspomnieniem. A jednak echo jej obecności wciąż pozostaje. Wspomnienia wspólnych lat, rozmów, podróży i codziennych rytuałów nie pozwalają zapomnieć. Dla niego Kora nie jest wyłącznie postacią z historii polskiej muzyki, lecz częścią jego tożsamości.
Dziś jego życie wygląda inaczej. Otacza się naturą i zwierzętami, które stały się jego azylem. Cisza, którą kiedyś trudno było znieść, stała się przestrzenią do refleksji. Mówi o żałobie jako procesie, który nie kończy się jednym momentem. To coś, co zmienia człowieka na zawsze. Uczy pokory wobec losu i kruchości relacji.
Nie unika trudnych tematów. Otwarcie mówi o poczuciu winy, które w nim zostało. O pytaniu, czy mógł zrobić coś inaczej. Czy powinien był zostać przy niej mimo napięcia i trudnych emocji. Te wątpliwości są częścią jego codzienności. Jednocześnie stara się pamiętać, że przez całe lata był przy niej, wspierał ją i walczył razem z nią.
W jego słowach nie ma patosu, jest raczej spokojna refleksja człowieka, który przeżył wielką miłość i wielką stratę. Historia ich ostatnich chwil nie jest tylko opowieścią o chorobie i odejściu. To także opowieść o bezradności wobec sytuacji, w której nie ma idealnych rozwiązań. O tym, że czasem działamy w dobrej wierze, a dopiero później widzimy, czego nam zabrakło.
Dla Sipowicza pamięć o Korze pozostaje żywa. Nie jako mit, nie jako legenda, lecz jako kobieta, z którą dzielił życie. I choć nie zdążyli się pożegnać tak, jakby tego chciał, w jego wspomnieniach wciąż trwa ich niedokończona rozmowa.
