Anastazja Jakubiak pojawiła się w programie „Dzień Dobry TVN”, by podzielić się swoimi refleksjami na temat życia po stracie męża, Tomasza Jakubiaka, oraz opowiedzieć o tym, jak radzi sobie z wychowaniem ich syna, prawie sześcioletniego Tomasza Juniora. Minęło już prawie rok od śmierci lubianego kucharza, który zmarł w kwietniu po wyczerpującej walce z rzadkim nowotworem. Tomasz Jakubiak przez wiele miesięcy dokumentował proces leczenia, dzieląc się ze swoimi fanami i widzami codziennymi zmaganiami, starając się zachować pogodę ducha i optymizm mimo trudności. Jego odejście było ogromnym ciosem zarówno dla bliskich, jak i dla całego świata show-biznesu. Po jego śmierci wiele osób publicznie żegnało Tomka, a w mediach społecznościowych pojawiły się wzruszające wspomnienia i hołdy.
Dla najbliższej rodziny strata była nieporównywalnie bolesna. Anastazja Jakubiak wspierała męża w trakcie jego choroby, towarzysząc mu w każdym trudnym momencie, dlatego rzeczywistość po jego odejściu jest dla niej ogromnym wyzwaniem. W programie telewizyjnym Anastazja opowiedziała nie tylko o działaniach charytatywnych, które podejmuje w imieniu męża – między innymi o przekazaniu jego kuchennego kitla na licytację Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy – ale również o swoich codziennych staraniach, by odnaleźć równowagę i poukładać życie na nowo.
Jak przyznała, wciąż jest w procesie układania nowej rzeczywistości. Stara się radzić sobie z codziennością, wyznaczać sobie cele zarówno mniejsze, jak i większe, a także angażować w działalność fundacyjną i zawodową. Jak sama mówi, działanie i praca stały się dla niej terapią. To dzięki nim znajduje motywację, by wstać rano i stawiać czoła wyzwaniom nowego dnia.
Anastazja nie ukrywa, że w procesie radzenia sobie z żałobą istotną rolę odgrywa również psychoterapia. Sama uczestniczy w sesjach terapeutycznych, a także dba o to, by jej syn otrzymał wsparcie odpowiednie do wieku. Prawie sześcioletni Tomasz Junior jest pod opieką psychologa dziecięcego, co pozwala mu lepiej rozumieć emocje i tęsknotę za ojcem. Anastazja przyznała, że praca z psychologiem to proces pełen zarówno postępów, jak i chwil regresu, które są naturalnym elementem radzenia sobie ze stratą.
W rozmowie z prowadzącymi śniadaniówki Anastazja wyznała, że jej syn często wyraża tęsknotę za ojcem w bardzo wzruszający sposób. „Najbardziej mu brakuje taty i tęskni za nim. Często mówi, że jak słońce wychodzi, to tata nas grzeje” – zdradziła. Jej słowa pokazują, jak silna więź łączyła syna z ojcem i jak ważne jest wsparcie emocjonalne w tym trudnym okresie.
Anastazja podzieliła się również wspomnieniami rozmów, które prowadziła z Tomaszem przed jego odejściem. Wyznała, że rozmawiali kilkakrotnie o śmierci i o różnych scenariuszach, które mogą się wydarzyć. Tomasz wielokrotnie prosił ją, aby nie rozpaczała po jego śmierci, by nie pozwoliła, aby żal ją paraliżował. Mówił jej, że musi iść dalej, żyć i działać, mimo trudności. Te słowa, jak przyznaje Anastazja, stały się dla niej wsparciem i ułatwiły radzenie sobie z nieuniknionym. Fakt, że mogła usłyszeć od męża takie zapewnienie, dawał jej poczucie ukojenia i pozwalał stopniowo odbudowywać codzienne życie.
Cała rozmowa pokazała, że Anastazja Jakubiak stara się balansować między pamięcią o ukochanym a wychowaniem syna i własnym powrotem do normalności. Działania charytatywne, terapia, zaangażowanie w cele zawodowe i fundacyjne – to wszystko stanowi dla niej sposób, by odzyskać poczucie kontroli nad życiem i odnaleźć sens po stracie męża. Jednocześnie stara się chronić syna i zapewnić mu wsparcie emocjonalne, ucząc go, że tęsknota jest naturalna, ale można ją oswoić i przepracować.
Anastazja Jakubiak w „Dzień Dobry TVN” pokazała, że nawet w obliczu ogromnego bólu i straty można szukać sposobów na odbudowanie życia, że pamięć o bliskich nie musi paraliżować, a wsparcie psychologa i bliskich osób pomaga stawić czoła trudnym emocjom. Jej szczerość i otwartość w rozmowie z widzami stały się inspiracją dla wielu osób, które również mierzą się z żałobą i próbują odnaleźć równowagę po odejściu kogoś bliskiego.
W ten sposób Anastazja pokazuje, że żałoba to proces, w którym ważna jest cierpliwość, akceptacja emocji i szukanie pomocy, gdy jest potrzebna – zarówno dla siebie, jak i dla dziecka, które dopiero uczy się radzić ze stratą ukochanego rodzica.
