Krzysztof Cugowski, legenda polskiej muzyki rockowej i niegdyś charyzmatyczny frontman formacji Budka Suflera, po raz kolejny znalazł się w centrum medialnej burzy – tym razem z powodu własnej emerytury. Choć artysta od lat stanowi ikonę polskiej sceny i nagrał dziesiątki hitów, teraz to nie muzyka, lecz pieniądze są tematem rozmów wokół jego osoby. W wywiadzie-rzece, który ukazał się niedawno w książce „Śpiewanie mnie nie męczy – Cugowski rozmawia z Sierockim”, wokalista zdecydował się ujawnić kwotę, jaką otrzymuje z ZUS, a jego słowa wywołały falę komentarzy w sieci i wśród fanów kultury estradowej w Polsce.
W rozmowie z dziennikarzem Cugowski otwarcie przyznał, że wysokość jego świadczenia emerytalnego jest zaskakująco niska, zwłaszcza biorąc pod uwagę jego długoletnią karierę. „Po różnych rewaloryzacjach mam już 1700 złotych, proszę państwa” – powiedział bez ogródek, dodając, że cieszy się jedynie z tego, iż listonosz nie przynosi mu tej emerytury do domu, bo ten zapewne śmiałby się i drwił z takiej sumy. To dość ironiczne stwierdzenie, które ma podkreślić, jak mało znacząca jest dla niego ta kwota w kontekście jego potrzeb życiowych.
Muzyk nie krył, że gdyby nie dalsze koncertowanie i inne źródła dochodu, jego życie finansowe wyglądałoby znacznie gorzej. Cugowski podkreślił, że od prawie dziesięciu lat formalnie jest na emeryturze, ale nie może sobie pozwolić na „emeryturalną bezczynność”. Zamiast tego nadal koncertuje, tworzy i występuje publicznie, bo jak sam mówi – z tej emerytury długo by się nie dało żyć.
W toku rozmowy artysta zwrócił także uwagę na szerszy problem emerytur w Polsce, szczególnie wśród artystów estradowych. Wyjaśnił, że w czasach, gdy rozpoczynał karierę muzyczną, zawód muzyka w Polsce praktycznie nie istniał jako formalna profesja – wielu artystów działało na zasadzie wolnych strzelców, często nie odprowadzając regularnych składek emerytalnych, co dziś odbija się na wysokości ich świadczeń z ZUS. „Wszyscy, którzy się tym, czyli graniem, parali w PRL-u, mają tak samo. Ten zawód przecież nie istniał!” – stwierdził Cugowski, tłumacząc, że to historyczne uwarunkowania i brak formalnej struktury w tamtych czasach przyczyniły się do obecnej sytuacji finansowej wielu muzyków.
Słowa Cugowskiego nie pozostały bez odpowiedzi w mediach społecznościowych. Fani i internauci gorąco komentowali jego wyznanie, dzieląc się refleksjami na temat tego, jak wygląda system emerytalny w Polsce oraz jakie są realia finansowe osób starszych, nawet tych o ogromnym dorobku artystycznym. Jedni wyrażali współczucie, inni dyskutowali o konieczności reform w systemie emerytalnym, a jeszcze inni wskazywali na fakt, że emerytura to tylko jedna z wielu form zabezpieczenia finansowego i nie powinna być jedynym źródłem utrzymania.
Pomimo niskiej emerytury Cugowski nie zamierza rezygnować z muzyki ani z aktywności artystycznej. Wręcz przeciwnie – artysta zapowiedział kolejne koncerty w ramach jubileuszowej trasy „Wiek to tylko liczba”, która ma odwiedzić największe miasta Polski i spotkać się z fanami w różnym wieku. Podkreślił, że dla niego muzyka to nie tylko praca, ale także pasja i sposób na życie, a kontynuowanie działalności estradowej daje mu zarówno satysfakcję, jak i konieczne środki do życia.
Cugowski przyznał też, że jego dochody nie ograniczają się jedynie do emerytury – artysta zarabia także dzięki wpływom z platform streamingowych oraz koncertom, dzięki czemu jego sytuacja finansowa jest mniej dramatyczna, niż mogłoby się wydawać na podstawie samej kwoty emerytury. Niemniej jednak jego szczere wyznania o trudach życia emeryta-artysty wywołały żywą debatę o tym, jak wygląda rzeczywistość osób, które całe życie poświęciły kulturze, a teraz muszą mierzyć się z trudnymi wyborami finansowymi.
Wielu komentatorów zauważa, że historia Cugowskiego to przestroga i przykładowy przypadek, który pokazuje, iż nawet ci, którzy odnieśli wielki sukces i zdobyli serca tysięcy fanów, niekoniecznie mają gwarancję stabilnej przyszłości finansowej w wieku emerytalnym. Dla Cugowskiego kwestia niskiej emerytury stała się pretekstem do szerszej dyskusji o wartości pracy artystycznej i sposobie, w jaki społeczeństwo docenia tych, którzy tworzyli jego kulturowy krajobraz przez dekady.
