Bezczelna kobieta po prostu zjadła w supermarkecie i nie zapłaciła za jedzenie. Kiedy pracownik zażądał od niej zapłaty za szkody, wywołała taki skandal, że cały sklep oszalał ??
Tego dnia sklep był prawie pusty i tylko kamery bezpieczeństwa uchwyciły kobietę w ciemnym płaszczu i czerwonym szaliku, powoli zbliżającą się do stoiska z jogurtem.
Rozejrzała się, upewniła się, że nikogo nie ma w pobliżu, spokojnie zdjęła wieczko i zaczęła jeść, jakby to była najnormalniejsza rzecz na świecie. Potem wzięła banana, obrała go, zjadła i wrzuciła skórkę do pudełka z wyprzedaży. Następnie otworzyła paczkę ciasteczek, zjadła kilka, a resztę starannie schowała za innymi rzeczami.
Kiedy młoda sprzedawczyni przechodziła obok, początkowo myślał, że kobieta po prostu ogląda produkty. Ale kiedy zobaczył w jej dłoni otwarte opakowanie, uprzejmie do niej podszedł:
„Pani, musi pani zapłacić za to, co pani otworzyła. To jest uważane za uszkodzony produkt.”
Zaczęła mówić tak, jakby ją to obraziło.
„Tylko spróbowałam! Mam prawo wiedzieć, co kupuję! Twój sklep nie zbankrutuje przez jeden jogurt, a ja jestem na emeryturze!” – krzyknęła tak głośno, że nawet kasy podniosły wzrok.
„Degustacja jest tylko degustacją” – wyjaśnił spokojnie sprzedawca. „Otwarty produkt uważa się za zepsuty. Nikt go już nie kupi”.
„Nie mów mi, co mam robić!” – krzyknęła. „Przychodzę tu codziennie! Mam prawa! A to wszystko jest po to, żeby ludzi oszukać!”
Jej krzyki rozbrzmiewały echem po holu. Kilku klientów zatrzymało się, by popatrzeć, jak macha rękami i oskarża sklep o wszelkie możliwe przestępstwa – od „złych produktów” po „emerytów w trudnej sytuacji”.
Ale punkt kulminacyjny nastąpił, gdy sprzedawca spokojnie zasugerował, żeby zadzwonić do kierownika.
„Zadzwoń do mnie!” – ryknęła. „Niech mi wytłumaczy, dlaczego okradają seniorów! Musisz wszystko oddać, jestem na emeryturze!”
Kobieta była pewna, że ma całkowitą rację, ale to, co zrobili pracownicy sklepu, wprawiło wszystkich w szok. ?? Ciąg dalszy pierwszego komentarza. ??
Kierownik szybko przyszedł. Spojrzał na pusty pojemnik, potem na kamerę, a potem na nią.
„Zapłać za produkt, albo wezwiemy policję” – rzekł krótko.
Kobieta zbladła, lecz nadal starała się zachować równe szanse.
„Weź swoje pieniądze! Już zapłaciłam, za kogo mnie masz?” – syknęła, gwałtownie rzucając monety na podłogę, jakby robiła sklepowi przysługę.
I odchodząc, wciąż mamrotała do siebie:
— NIGDY WIĘCEJ nie wejdę do tego sklepu! Właśnie straciłeś klienta przez swoją chciwość!
Z dumą ruszyła w stronę wyjścia, jakby wyciągnęła wnioski z lekcji.
Pracownicy spojrzeli po sobie. Jeden z nich mruknął cicho, niemal szeptem:
— Dzięki Bogu…
Jego koledzy ledwo mogli powstrzymać uśmiechy.
