Paris Hilton opowiada, jak jej dom jest zoptymalizowany pod kątem neurodywersyfikacji: „Akceptuję i ujarzmiam moje ADHD” (wyłącznie)

Od czasu, gdy w dwudziestym roku życia zdiagnozowano u niej ADHD, Paris Hilton postanowiła traktować swoją neuroodmienność jako swoją „supermoc”.

„Bez tego nie byłabym tą osobą, którą jestem dzisiaj”. DJ, modelka, założycielka Parívie, gwiazda telewizyjna, autorka, projektantka mody i założycielka firmy medialnej nowej generacji 11:11, jest orędowniczką neuroróżnorodności i inkluzywności. Dlatego dosłownie otworzyła drzwi wejściowe dla trzyczęściowego cyklu filmów o tym, jak zoptymalizowała swój dom i biuro dla siebie i członków zespołu z ADHD.

W serii „Inclusive by Design” Hilton współpracuje z ekspertami Sarah Greenberg i dr. Andrew Kahnem z Understood.org, wiodącej organizacji non-profit wspierającej osoby z zaburzeniami uczenia się, a także z Androidem i oddziałem non-profit jej firmy, 11:11 Media Impact. Serial opowiada, jak udało jej się dostosować swoją garderobę, pracownię rękodzielniczą i domowe biuro do potrzeb swoich i członków zespołu 11:11, z których wielu jest neuroodmiennych.

Co skłoniło Cię do podzielenia się tak intymną częścią swojego życia w tej serii?  

„Naprawdę chciałam podzielić się strategiami i różnymi rzeczami, których nauczyłam się, radząc sobie z ADHD, zarówno w życiu osobistym, jak i zawodowym. Mam nadzieję, że dzielenie się moimi doświadczeniami pomoże zmniejszyć stygmatyzację związaną z ADHD i sprawić, by neuroróżnorodność stała się bardziej zrozumiała. Widziałam, jak wiele osób o odmiennych poglądach czuje się samotnych, dlatego chciałam stworzyć przestrzeń i pokazać, jak akceptuję i opanowuję swoje ADHD, a oni też mogą”.

Co mogą zrobić w domu rodzice dziecka neuroatypowego, aby mu pomóc?

„Kiedy wychodzisz na świat, jest tyle rozpraszaczy i dzieje się tak wiele rzeczy, że to wiele dla kogoś znaczy” – mówi Hilton, dodając, że osoba z neuroatypowością doceni „przestrzeń, która sprawia, że ​​czuje się szczęśliwa, może się odprężyć i poczuć się jak najlepiej”.

„Macierzyństwo nadało mi zupełnie nowy cel i chcę, aby moje dzieci dorastały, czując się doceniane za to, kim są. Czuję, że jedynym sposobem, aby to osiągnąć, jest najpierw w pełni zaakceptować siebie, abym mogła być dla nich najlepszą, najbardziej autentyczną mamą”.

Czy podczas pracy nad tymi przestrzeniami zaskoczyło Cię coś, co mogłoby okazać się pomocne w przypadku ADHD? 

„W przypadku ADHD istnieje coś takiego jak trwałość obiektów. Jeśli czegoś nie widzisz, to w zasadzie nie istnieje w twoim umyśle. Dlatego organizacja wizualna jest tak ważna”.

Zorganizowała więc swój pokój do majsterkowania, wyposażając go w przezroczyste szuflady, żeby widzieć, co jest w środku. A w szafie, szafki i szuflady, które nie są przeszklone, mają etykiety z opisem zawartości.

Jak wyjaśnia Hilton, „musi mieć wszystko opisane, żebym mogła wszystko widzieć, a wtedy mój mózg zacznie zapamiętywać, gdzie co jest”.

Kiedy przeprojektowałeś swoje biuro, znalazłeś krzesło, które pomaga osobom z ADHD. Jaką różnicę robi taki drobny gest?

„Jest wygodny, można go ustawić w dowolnej pozycji, więc można na nim po prostu usiąść, można się na nim oprzeć… Czasami z ADHD trudno po prostu usiedzieć w miejscu” – wyjaśnia. „Po prostu czujesz się bardziej zrelaksowany, łatwiej się skupiasz”.

Jakie jest największe nieporozumienie na temat ADHD?  

„Ludzie muszą zrozumieć pozytywne aspekty tego zjawiska” – mówi, dodając, że u wielu artystów, aktorów, piosenkarzy, twórców i naukowców zdiagnozowano ADHD. „W naszej społeczności jest tak wielu utalentowanych ludzi, których moim zdaniem należy bardziej doceniać, i ludzie muszą o tym wiedzieć, ponieważ są oni ogromną inspiracją dla innych dzieci. Chcę nadal przekazywać ten przekaz, aby ludzie mogli czuć się doceniani i nie czuć się źle z powodu czegoś, z powodu czego nie powinni”.

 

Mówiłeś o maskowaniu ADHD, gdy byłeś młodszy. Czy możesz wyjaśnić, dlaczego maskowanie może być takie trudne?

„Kiedy dorastałam, nikt nie mówił o ADHD” – mówi Hilton, wyjaśniając, że w szkole „bardzo trudno mi było zapamiętywać. Ciągle gubiłam prace domowe i miałam problemy z nauczycielami”.

„Po prostu czułam, że coś jest ze mną nie tak i byłam smutna, ale potem po prostu to maskowałam albo starałam się udawać, że w środku nic się nie dzieje… Przeżywałam mnóstwo emocji i po rozmowach z wieloma osobami z ADHD teraz całkowicie to rozumiem. To wyczerpujące, że muszę to robić i tak się czuć”.

Teraz, jak mówi, „uczę się tak wiele i żałuję, że nie wiedziałam wszystkiego, co wiem teraz, kiedy byłam dzieckiem i chodziłam do szkoły, ale robię to dla małej dziewczynki we mnie… teraz widzę to jako supermoc i nie byłabym tą osobą, którą jestem dzisiaj, gdyby nie ona. Jestem taką kreatywną osobą. Ciągle myślę o nowych pomysłach”.

Jak mówi Hilton: „Chcę po prostu, żeby ludzie zrozumieli, że nie jesteś zepsuty. Po prostu twój mózg jest zaprogramowany na coś innego i wyjątkowego, więc chcę, żeby ludzie o tym wiedzieli. To nie słabość. To może być wręcz supermoc, jeśli potrafisz ją odpowiednio wykorzystać”.