Historia jej życia to gotowy, niezwykle dramatyczny scenariusz na hollywoodzki film, w którym wielki triumf przeplata się z niewyobrażalnym, osobistym cierpieniem. Janina Nowak, która na zawsze zapisała się w historii światowej kultury jako Nina Novak, była artystką absolutną. Ta genialna, obdarzona nieziemską wrażliwością polska primabalerina udowodniła, że dzięki żelaznej dyscyplinie i pasji można wzbić się na same szczyty, zostając niekwestionowaną gwiazdą prestiżowego zespołu Ballet Russe de Monte Carlo. Zanim jednak Ameryka i Europa padły przed nią na kolana, a zachwycona publiczność obsypywała ją kwiatami na najważniejszych scenach globu, młoda dziewczyna z Warszawy musiała przejść przez prawdziwe piekło na ziemi. Los nie szczędził jej bolesnych ciosów, naznaczając jej młodość traumą wojny, stratą najbliższych oraz brutalną rzeczywistością niemieckich obozów pracy, z których cudem zdołała ujść z życiem.
Wszystko zaczęło się w przedwojennej Warszawie, gdzie mała Janina, urodzona w muzykalnej i niezwykle szanowanej rodzinie, od najmłodszych lat zdradzała gigantyczny talent taneczny. Pod okiem wybitnych mistrzów w szkole baletowej przy Teatrze Wielkim chłonęła wiedzę i technikę, szybko stając się nadzieją polskiej sceny. Niestety, brutalny wybuch II wojny światowej w 1939 roku w jednej sekundzie zburzył jej wszystkie dziecięce marzenia. Najgorsze nadeszło jednak wraz z wybuchem Powstania Warszawskiego. Rodzina NowakóW została rozdzielona, a młoda baletnica wraz z matką trafiła do obozu przejściowego w Pruszkowie, skąd Niemcy wywieźli ją na przymusowe, mordercze roboty w głąb III Rzeszy. Pracowała ponad siły w nieludzkich warunkach fabrycznych, a jej cudowne, delikatne dłonie i nogi, stworzone do klasycznego tańca, każdego dnia były narażone na trwałe kalectwo. Największym, rozrywającym serce ciosem była jednak śmierć jej ukochanego brata Józefa, genialnego śpiewaka operowego, który został bestialsko zamordowany przez hitlerowców w obozie koncentracyjnym w Auschwitz.
Gdy wojenna zawierucha wreszcie dobiegła końca, ocalona z wojennej pożogi Nina Novak stanęła przed dramatycznym wyborem. Polska pod komunistycznymi rządami nie była bezpiecznym miejscem dla wolnych artystów, dlatego dziewczyna podjęła niezwykle odważną decyzję o emigracji. Przez obozy dla uchodźców w Niemczech, dzięki determinacji i pomocy przyjaciół, udało jej się przedostać za ocean. Do Nowego Jorku przybyła praktycznie z niczym – bez grosza przy duszy, bez znajomości języka angielskiego, ale z walizką pełną niezłomnych marzeń o powrocie na scenę. Amerykańscy dyrektorzy szybko dostrzegli w filigranowej Polce niespotykany diament. Jej technika, lekkość oraz niezwykła, dramatyczna ekspresja, ukształtowana przez bolesne, życiowe doświadczenia, sprawiły, że błyskawicznie awansowała w hierarchii Ballet Russe de Monte Carlo, zdobywając upragniony tytuł primabaleriny i baletmistrza.
Jej taneczne kreacje w Giselle, Jeziorze łabędzim czy dziadku do orzechów zachwycały najbardziej wymagających krytyków w Stanach Zjednoczonych i Ameryce Południowej. Stała się ambasadorką polskiej kultury, nigdy nie zapominając o swoich korzeniach i dumnie podkreślając, skąd pochodzi. Gdy po latach zakończyła intensywną karierę sceniczną, nie potrafiła żyć bez baletu. Przeniosła się do Wenezueli, gdzie w Caracas założyła prestiżową akademię tańca klasycznego, wychowując całe pokolenia wybitnych artystów. Choć na emigracji zdobyła wszystko – gigantyczne uznanie, miłość uczniów i luksusowe życie – w głębi duszy do końca swoich dni nosiła głęboką tęsknotę za rodzinną Warszawą i niezatarty cień wojennej tragedii, o której rzadko pozwalała sobie mówić głośno.
