Jerzy Antczak, legenda polskiego kina i twórca nieśmiertelnych Nocy i dni, zdecydował się na bolesną, ale niezwykle oczyszczającą spowiedź z najważniejszych chwil swojego życia. Reżyser, który od lat mieszka w Stanach Zjednoczonych, mimo odległości i upływającego czasu, wciąż nosi w sobie rany, które nigdy w pełni się nie zabliźniły. W szczerej rozmowie przyznał, że pasmo trudnych wydarzeń i niespodziewanych dramatów odcisnęło na jego psychice niezatarte piętno, sprawiając, że dzisiejsza jesień życia jest dla niego czasem pełnym trudnych refleksji i nostalgii. Choć z zewnątrz jego kariera wyglądała na pasmo nieustających sukcesów, rzeczywistość za kulisami sławy bywała brutalna i bezlitosna.
Atmosfera wspomnień Antczaka gęstnieje, gdy reżyser wraca do chwil, w których musiał mierzyć się z niezrozumieniem, cenzurą oraz osobistymi tragediami, które dotykały go w najmniej spodziewanych momentach. Każdy film, każda scena, którą stworzył, rodziła się w bólach i była okupiona ogromnym kosztem emocjonalnym. Jerzy Antczak nie kryje, że walka o artystyczną niezależność w trudnych politycznie czasach kosztowała go utratę zdrowia i spokoju ducha. To wyznanie rzuca zupełnie nowe światło na postać artysty, którego wielu postrzegało jedynie przez pryzmat sukcesów na międzynarodowych festiwalach i nominacji do Oscara. Okazuje się, że za wielką sztuką stał człowiek rozdarty między ambicją a lękiem o jutro.
Reżyser z ogromnym wzruszeniem opowiedział o roli swojej ukochanej żony, Jadwigi Barańskiej, która była jego opoką w najmroczniejszych dniach. Jednak nawet ta wielka miłość nie była w stanie ochronić go przed poczuciem straty i rozczarowania, jakie niosły ze sobą kolejne lata emigracji. Antczak przyznał, że życie na obczyźnie, choć dawało wolność, było również formą wygnania, które pogłębiało jego wewnętrzny smutek. Każda kolejna informacja o odejściu bliskich mu osób z branży artystycznej była jak kolejny cios, przypominający o nieuchronności przemijania. To świadectwo człowieka, który mimo ogromnego dorobku, wciąż czuje niedosyt i pewien rodzaj niespełnienia, wynikający z przeszkód, jakie rzucał mu pod nogi los.
Fani reżysera są poruszeni szczerością, z jaką opisuje on swoje demony. Jerzy Antczak nie boi się mówić o stanach depresyjnych i momentach, w których czuł, że ziemia usuwa mu się spod stóp. To wyznanie jest dowodem na to, że prawdziwa wielkość rodzi się w cierpieniu, a najpiękniejsze dzieła często powstają z najciemniejszych emocji. Dzisiaj, patrząc z perspektywy czasu na swój dorobek, reżyser zdaje się szukać wybaczenia dla samego siebie i zrozumienia dla błędów, które popełnił. Każde jego słowo jest przesiąknięte mądrością człowieka, który widział już wszystko, a mimo to wciąż potrafi zaskoczyć wrażliwością. To poruszający portret legendy, która nie boi się pokazać swojej ludzkiej, słabej i zranionej twarzy w świecie, który wymaga ciągłego bycia silnym.
