W polskim świecie kultury i sztuki coraz głośniej mówi się o nazwisku, które – choć nosi je córka słynnych aktorów – dawno już przestało być tylko „odniesieniem do rodziców”. 30 marca na antenie TVP widzowie mieli okazję zobaczyć spektakl Teatru Telewizji „Stan podgorączkowy”, a za jego realizację odpowiadała nikt inny jak 35‑letnia reżyserka Nastazja Gonera, córka Roberta Gonery i Jolanty Fraszyńskiej. To pierwszy projekt tej twórczyni przygotowany specjalnie dla publicznego nadawcy, który zbiera już pierwsze pochwały i wzbudza zainteresowanie środowiska teatralnego i telewizyjnego.
Nastazja, choć jest doskonale znana opinii publicznej jako potomek dwóch aktorskich osobowości, wykreowała na przestrzeni lat własną artystyczną drogę – najpierw studiując i zdobywając solidne wykształcenie filmowe na słynnej łódzkiej Filmówce, a potem konsekwentnie rozwijając swój język reżyserski. Teraz jej nazwisko zaczyna rozbrzmiewać nie tylko w kontekście rodzinnych powiązań, ale jako samodzielnej twórczyni z własnym stylem.
Spektakl „Stan podgorączkowy”, na podstawie tekstu Mariusza Gołosza, łączy w sobie kameralny dramat humanistyczny z elementami estetyki wizualnej i kinowej tak, że zarówno widzowie, jak i krytycy zaczęli dostrzegać w projekcie symbole współczesnych emocji i ludzkich doświadczeń. Reżyserka z wielką wrażliwością prowadzi tu widza przez złożone relacje bohaterów, gdzie świat zewnętrzny i wewnętrzne konflikty splatają się w jedną, mocno zapadającą w pamięć opowieść.
Na premierowym pokazie przed kamerami pojawiła się również sama Nastazja wraz z aktorami spektaklu, w tym m.in. Bartłomiejem Kotschedoffem i Agnieszką Kwietniewską, a także – oczywiście – jej matka, Jolanta Fraszyńska, która śledziła pracę córki i dzieliła się dumą z każdego kolejnego etapu przygotowań. Choć Jolanta i Robert są osobami powszechnie znanymi z ekranów i scen od lat, to właśnie dziś można powiedzieć, że to dzieło ich córki jest jednym z tych, które wyznaczają nowe kierunki jej własnej kariery.
Nastazja już wcześniej przyciągnęła uwagę branży – brała udział w międzynarodowych konkursach, zdobywała nagrody za krótkometrażowe filmy, a teraz przekracza kolejne artystyczne granice, pokazując, że jej talent i wizja sceniczna potrafią zaskakiwać i inspirować zarówno krytyków, jak i zwykłych widzów. To nie tylko sukces „dziecka znanych rodziców”, lecz efekt ciężkiej pracy, talentu i kreatywnej wrażliwości, którą z powodzeniem wykorzystuje już w kolejnych realizacjach.
