Wszystko zaczęło się od normalnego dnia — aż do momentu, gdy mój syn Mark, mający zaledwie osiem lat, poszedł na strych w poszukiwaniu starego pudełka z zabawkami. Kilka minut później usłyszałem, jak szlocha. Pobiegłem na górę i zobaczyłem go zwiniętego w kącie, bladego i drżącego, z oczami utkwionymi w ciemnym punkcie nad głową. „Tato… coś się tam rusza” — wyszeptał. Spojrzałem w górę i zobaczyłem, że cień się przesuwa — coś zdecydowanie było nie tak.
Wspomnienie zabrało mnie kilka miesięcy wstecz, do dziwnego odkrycia w naszym ogrodzie — metalowej skrzynki ukrytej wśród drzew. Myślałem, że to resztki sprzętu elektrycznego, ale kiedy architekci krajobrazu usunęli uszkodzone krzaki, okazało się, że to wejście do ogromnego gniazda os. Sam dźwięk był ogłuszający, a kiedy ekspert przyszedł obejrzeć strych, nawet on cofnął się ze strachu. Inni kazali nam czekać na zimę. Ale ponieważ mój syn był przerażony, a hałas stawał się coraz głośniejszy, czekanie nie wchodziło w grę.
Pewnej nocy postanowiłem stawić temu czoła. Ubrany w domowej roboty garnitur i uzbrojony w latarkę i determinację, wspiąłem się na strych. Za izolacją spodziewałem się gniazda. Zamiast tego znalazłem tunel. Tunel… do czego? To historia na inny raz.
