Mija dokładnie szesnaście lat od nocy z 16 na 17 lipca 2010 roku, kiedy to cała Polska wstrzymała oddech po nagłym i niewytłumaczalnym zniknięciu niespełna dziewiętnastoletniej Iwony Wieczorek. Młoda gdańszczanka bawiła się wówczas ze znajomymi w modnym i niezwykle popularnym sopockim lokalu Dream Club. Po nagłej kłótni z towarzyszami imprezy podjęła dramatyczną w skutkach decyzję o samotnym powrocie do domu na piechotę. Kamery miejskiego monitoringu zarejestrowały jej postać po raz ostatni o godzinie 4:12 nad ranem w okolicach wejścia na plażę numer 63 w Jelitkowie. Od tamtego momentu ślad po dziewczynie bezpowrotnie się urwał, a sprawa jej zaginięcia urosła do rangi największej i najbardziej tajemniczej zagadki kryminalnej w historii współczesnej Polski.
Szesnaście lat nieustannego życia w paraliżującym zawieszeniu, połączone z niekończącymi się teoriami spiskowymi i regularnymi doniesieniami o rzekomych przełomach w śledztwie prowadzonym przez krakowskie Archiwum X Prokuratury Krajowej, odcisnęło potworne piętno na najbliższych zaginionej nastolatki. Największy ciężar tej niewyobrażalnej tragedii od samego początku spoczywa na barkach jej matki, Iwony Główczyńskiej. Przewlekły stres, nieustające napięcie oraz morze wylanych łez doprowadziły do tego, że zdrowie kobiety drastycznie podupadło. O dramatycznej sytuacji i pogarszającym się stanie fizycznym oraz psychicznym pani Iwony zdecydowała się głośno opowiedzieć jej wieloletnia przyjaciółka oraz reprezentantka, Anna Trojanowska. To właśnie ona, mając na uwadze dobro i spokój wycieńczonej cierpieniem kobiety, zaapelowała do opinii publicznej o uszanowanie prywatności i zaprzestanie powielania krzywdzących spekulacji.
Choć Iwona Główczyńska z uwagi na fatalne samopoczucie podjęła trudną decyzję o całkowitym wycofaniu się w tym roku z jakiejkolwiek aktywności medialnej, to w tak symbolicznym i bolesnym dniu nie była w stanie milczeć. W krótkiej, niezwykle intymnej i rozdzierającej serce rozmowie z dziennikarzami gazety „Fakt” matka Iwony Wieczorek zdecydowała się wystosować bezpośredni, poruszający apel. Skierowała swoje słowa prosto do osoby, która stoi za zniknięciem jej ukochanej córki i jako jedyna zna przerażającą prawdę o wydarzeniach tamtej tragicznej nocy. Kobieta błagała swojego potencjalnego oprawcę o litość i wyznanie prawdy, podkreślając, że ból, jaki jej zadał, nie minie już nigdy. Powiedziała wprost, że sprawca skazał ją na najcięższą z możliwych kar – dożywocie w cierpieniu.
Śledczy przez lata analizowali setki najróżniejszych wątków, zabezpieczali nagrania, a także badali sprawę tajemniczego kierowcy białego Fiata, który miał rzekomo współpracować z przestępczym półświatkiem Trójmiasta. Niestety, mimo przesłuchania dziesiątek osób i zaangażowania najlepszych ekspertów w kraju, los Iwony Wieczorek wciąż pozostaje nieznany. Dla jej matki jedynym i największym marzeniem, które trzyma ją przy życiu, jest poznanie prawdy przed śmiercią. Iwona Główczyńska pragnie jedynie dowiedzieć się, gdzie spoczywa jej dziecko i co dokładnie wydarzyło się szesnaście lat temu, aby móc w końcu godnie pożegnać córkę i zaznać choćby odrobiny upragnionego spokoju po latach potwornej udręki.
