W historii polskiego czarnego sportu istnieje wiele dat, które wywołują u kibiców ciarki i ogromny, rozdzierający serce smutek. Dokładnie dwadzieścia lat temu środowiskiem żużlowym w naszym kraju wstrząsnęła potworna, wręcz niewyobrażalna tragedia, której echa pobrzmiewają w uszach fanów do dnia dzisiejszego. Wybitnie utalentowany, niezwykle młody i stojący u progu wielkiej, międzynarodowej kariery zawodnik, Łukasz Romanek, podjął najbardziej dramatyczną decyzję w swoim życiu i popełnił samobójstwo. Ta nagła i niespodziewana śmierć zaledwie dwudziestoletniego chłopaka, który na torze potrafił dokonywać rzeczy niemożliwych i bawił się jazdą, była potężnym ciosem dla jego rodziny, najbliższych przyjaciół z parku maszyn oraz tysięcy oddanych kibiców na trybunach. Wszyscy zadawali sobie wtedy jedno, niezwykle bolesne pytanie: dlaczego chłopak, który miał u stóp cały świat i ogromne perspektywy, zdecydował się na tak drastyczny krok w absolutnej ciemności i samotności swojego pokoju.
Łukasz Romanek był powszechnie uważany za jeden z największych i najbardziej biecujących talentów w całej historii polskiego żużla na początku dwutysięcznych lat. Wychowanek klubu z Rybnika na torze prezentował styl niezwykle odważny, widowiskowy i bezkompromisowy, czym błyskawicznie zaskarbił sobie bezgraniczną miłość lokalnych fanów. Jego gablota z trofeami rosła w błyskawicznym tempie – na swoim koncie miał już między innymi prestiżowy tytuł Indywidualnego Mistrza Europy Juniorów, a eksperci wróżyli mu rychłe sukcesy w cyklu Grand Prix i walkę o miano najlepszego żużlowca na świecie. Niestety, za fasadą wielkich sukcesów, ryczących silników, blasku fleszy i nieustających braw ze strony publiczności, krył się młody, niezwykle wrażliwy człowiek, który w głębi duszy toczył morderczą, niewidzialną dla otoczenia walkę z potworną presją wyniku oraz oczekiwaniami otoczenia.
Świat zawodowego sportu na najwyższym szczeblu potrafi być bezwzględny i niesamowicie brutalny, o czym młody zawodnik przekonywał się każdego dnia podczas kolejnych ligowych potyczek. Kiedy forma Romanka zaczęła nieznacznie falować, a na torze pojawiły się pierwsze poważniejsze kryzysy i bolesne upadki, chłopak musiał zmierzyć się z ogromną falą krytyki oraz niezrozumienia, która była dla jego delikatnej psychiki ciężarem nie do uniesienia. Brak odpowiedniego wsparcia emocjonalnego w tych najtrudniejszych momentach sprawił, że młody mistrz zaczął coraz bardziej zamykać się w sobie i odsuwać od ludzi, którzy chcieli mu pomóc. Dwadzieścia lat po tej strasznej tragedii środowisko żużlowe wciąż bije się w pierś, a pamięć o Łukaszu Romanku służy jako wieczne, niezwykle bolesne memento i przestroga przed tym, jak wysokie i niszczycielskie koszty potrafi nieść za sobą profesjonalna kariera sportowa na oczach milionów.
