Agata Kościkiewicz przez długi czas funkcjonowała w cieniu znanego nazwiska. Dla wielu była przede wszystkim byłą żoną Marka Kościkiewicza, lidera zespołu De Mono. Sama jednak dobrze wiedziała, że jej życie to znacznie więcej niż etykieta przypięta przez media. Przez lata skupiała się na rodzinie, pracy i codzienności, która z pozoru była spokojna, lecz w pewnym momencie została brutalnie przerwana przez diagnozę, jakiej nikt nie chce usłyszeć. Lekarze wykryli u niej złośliwego guza mózgu, a świat, który znała, w jednej chwili się zatrzymał.
Rozpoczęła się długa i wyczerpująca walka. Operacja, później radioterapia, kolejne wizyty w szpitalach i ciągłe napięcie związane z badaniami kontrolnymi. Każdy rezonans magnetyczny niósł ze sobą strach i niepewność, bo nikt nie mógł zagwarantować, że choroba nie wróci. Agata przyznaje, że były momenty, kiedy czuła się kompletnie bezsilna, a przyszłość wydawała się mglista i obca. Leczenie trwało półtora roku i wymagało od niej ogromnej siły psychicznej, o jaką wcześniej nawet się nie podejrzewała.
W tym czasie nauczyła się zupełnie inaczej patrzeć na życie. Zrozumiała, jak kruche są plany i jak bardzo liczy się każda chwila. Gdy lekarze w końcu potwierdzili, że choroba została opanowana i że może wrócić do normalności, poczuła ulgę, ale też pustkę. Musiała na nowo poukładać swoją codzienność i odnaleźć sens po doświadczeniu, które odebrało jej poczucie kontroli. Nie spodziewała się wtedy, że los przygotował dla niej jeszcze jedną, zupełnie nieoczekiwaną niespodziankę.
Nowy rozdział zaczął się bardzo zwyczajnie, od rozmowy w mediach społecznościowych. To właśnie tam poznała mężczyznę, który w krótkim czasie stał się dla niej kimś niezwykle ważnym. Był adwokatem prowadzącym własną kancelarię, człowiekiem poukładanym, dojrzałym i spokojnym. Ich pierwsze rozmowy nie zapowiadały wielkiej rewolucji, ale Agata szybko poczuła, że przy nim odzyskuje coś, co straciła podczas choroby – lekkość i radość bycia tu i teraz.
Spotkania przerodziły się w randki, a te w relację opartą na zaufaniu i wzajemnym zrozumieniu. Agata nie ukrywa, że długo miała w sobie lęk przed zaangażowaniem. Choroba nauczyła ją ostrożności i dystansu, jednak nowy partner cierpliwie dawał jej przestrzeń. Po zaledwie czterech miesiącach zdecydowali się zamieszkać razem, co dla niej samej było ogromnym zaskoczeniem. Jak przyznaje, wszystko wydarzyło się naturalnie, bez presji i dramatycznych deklaracji.
Dziś Agata mówi wprost, że jest szczęśliwa. Uczucie, które przyszło do niej po tak trudnych przejściach, smakuje inaczej – jest spokojniejsze, dojrzalsze i pełne wdzięczności. Obok życia prywatnego ważna jest dla niej także praca. Od lat związana jest z gastronomią i obecnie pełni funkcję general managera w restauracji, którą współtworzy i rozwija. To daje jej poczucie niezależności i sprawczości, które po chorobie nabrało szczególnego znaczenia.
Choć przeszłość była bolesna, Agata nie chce się na niej zatrzymywać. Nie wypiera doświadczeń, ale traktuje je jako część drogi, która doprowadziła ją do miejsca, w którym jest teraz. Mówi, że nie wie, co przyniesie przyszłość, ale po raz pierwszy od dawna patrzy na nią bez strachu. Jej historia jest dowodem na to, że nawet po najciemniejszych momentach może pojawić się światło, a życie potrafi zaskoczyć wtedy, gdy najmniej się tego spodziewamy.
