Agnieszka Kotlarska była jedną z najbardziej obiecujących polskich modelek lat 90. Jej kariera rozwijała się w zawrotnym tempie – w 1991 roku zdobyła tytuł Miss Polski, a zaledwie kilka miesięcy później triumfowała na arenie międzynarodowej, zdobywając koronę Miss International. Jej uroda, wdzięk i profesjonalizm szybko przyciągnęły uwagę prestiżowych marek, a ona sama współpracowała z licznymi domami mody, stając się rozpoznawalną twarzą polskiego i światowego modelingu. Choć życie zawodowe Agnieszki układało się doskonale, równie ważne było dla niej życie prywatne. Była żoną i matką – w 1993 roku urodziła córkę Patrycję, owoc miłości z Jarosławem Świątkiem. Jej rodzina była dla niej źródłem szczęścia i stabilności, a ona sama potrafiła łączyć świat wielkiej mody z rolą troskliwej żony i matki.
Jednak szczęście Agnieszki zostało brutalnie przerwane. 27 sierpnia 1996 roku jej życie zakończyła tragedia, której nikt się nie spodziewał. Modelka padła ofiarą stalkera, Jerzego Lisiewskiego, który z premedytacją zaatakował ją nożem. W wyniku zadanych ran Agnieszka zmarła, pozostawiając za sobą męża oraz dwunastomiesięczną wówczas córkę. Świadkami dramatycznego zdarzenia byli nie tylko bliscy, ale też osoby, które później przez lata starały się zrozumieć, jak mogło dojść do takiej tragedii. Wydarzenie to wstrząsnęło opinią publiczną i na długo zapisało się w pamięci tych, którzy śledzili życie modelki oraz jej dramatyczny los.
Patrycja, córka Agnieszki Kotlarskiej, w dorosłym życiu starała się odnaleźć w świecie, w którym obecność matki była jedynie wspomnieniem lub obrazem z fotografii. W trzecim odcinku serialu dokumentalnego „Zabić Miss” produkcji HBO Max, poświęconego pamięci modelki, Patrycja podzieliła się swoimi refleksjami i uczuciami wobec matki. Przyznała, że nie pamięta Agnieszki w codziennym życiu – jej wspomnienia ograniczają się do zdjęć i opowieści rodzinnych. Patrycja mówiła, że matka dla niej jest niczym „pani ze zdjęcia”. Obrazy w internecie czy rodzinne fotografie to dla niej jedyny punkt kontaktu z osobą, którą mogłaby znać inaczej, gdyby los pozwolił.
„Moja mama to dla mnie pani ze zdjęcia. Nie pamiętam jej w ogóle, nie znam jej. Dla mnie, jak patrzę na jej zdjęcie w internecie, na jakiekolwiek jej zdjęcie, to dla mnie to jest właściwie obca osoba. Jak jakieś dzieciaki mają swoich idoli, patrzą się na nich, wzdychają do nich, to ja tak samo robię, ale do mojej mamy. Mogę się tylko na nią patrzeć i nie czuję nic więcej, bo to jest dalej ta sama pani z obrazka, która była na innej stronie. Nie jestem w stanie nic więcej o niej powiedzieć, bo nic nie czuję. To jest straszne, mocno neutralne uczucie” – wspominała Patrycja.
W swoich wypowiedziach córka modelki nie ograniczała się jednak tylko do wspomnień o matce. Przyznała, że lata dzieciństwa i dorastania naznaczone były lękiem i poczuciem zagrożenia. Szczególnie trudny był czas, gdy dowiedziała się, że morderca jej matki wychodzi z więzienia. Myśl o tym wywołała w niej silny strach, a codzienne życie stało się pełne podejrzliwości wobec innych ludzi. Patrycja wspominała, że nawet w przestrzeni publicznej, podróżując tramwajem, autobusem czy spacerując po centrach handlowych, czuła nieustanne napięcie. Każde dłuższe spojrzenie obcej osoby mogło wywołać w niej panikę – zastanawiała się, czy przypadkiem nie stoi przed nią morderca jej matki. Strach ten był tak silny, że trudno było jej się z niego otrząsnąć, a codzienne aktywności nabrały wymiaru dramatycznego wyzwania.
Ochrona, jaką starał się zapewnić jej ojciec, Jarosław Świątek, również w pewnym momencie stała się ograniczeniem. Patrycja opowiadała o murze, który otoczył ją od świata zewnętrznego. Jej ruchy były mocno kontrolowane, a każda aktywność ograniczona w czasie i przestrzeni. Mogła wychodzić z domu tylko na kilka godzin dziennie, zawsze pod czujnym okiem dorosłych. Nawet przejazdy do szkoły były możliwe tylko pod nadzorem babci, a codzienne czynności, takie jak zamówienie pizzy do domu, wymagały zachowania szczególnej ostrożności z powodu obawy, że dane mogą trafić w niepowołane ręce. Choć intencją ojca było chronienie córki, Patrycja przyznawała, że w pewnym momencie było to dla niej przytłaczające. Świadomość nieustannej kontroli i braku prywatności sprawiała, że trudniej było nawiązywać relacje międzyludzkie, a codzienność stawała się ciężarem, którego nie sposób było udźwignąć bez emocjonalnego obciążenia.
Pomimo tych doświadczeń, Patrycja stara się zmierzyć z przeszłością i znaleźć własną drogę. Jej wypowiedzi w serialu „Zabić Miss” pokazały, że trauma związana z utratą matki oraz późniejsze poczucie zagrożenia miały ogromny wpływ na jej psychikę, kształtując jej emocjonalny świat. Jednocześnie jej słowa ukazują, że mimo upływu lat nadal obecność Agnieszki Kotlarskiej w jej życiu jest istotna – choć ograniczona do obrazu, fotografii czy wspomnień innych. Patrycja wskazuje, że nie jest w stanie odczuwać klasycznej więzi z mamą, jaką ma się z rodzicem obecnym w życiu, lecz równocześnie podchodzi do tego z dużą świadomością, starając się zrozumieć własne uczucia i ich neutralność.
Historia Agnieszki Kotlarskiej jest przestrogą, jak niebezpieczne mogą być sytuacje związane z prześladowaniem i stalkingiem, oraz jak dramatyczny wpływ mogą mieć na życie osób najbliższych ofiary. Jednocześnie opowieść Patrycji pokazuje, że konsekwencje takich zdarzeń wykraczają daleko poza sam moment tragedii – kształtują dorastanie, poczucie bezpieczeństwa i relacje międzyludzkie. Życie modelki, które zapowiadało się tak świetnie i obiecująco, zostało przerwane w sposób nagły i brutalny, a jej córka musiała stawić czoła konsekwencjom tej tragedii w każdym aspekcie swojego dorastania.
Patrycja w swoich refleksjach podkreśla, że choć minęło wiele lat, świadomość strachu i ochrony wprowadzonej przez ojca pozostaje obecna. Codzienne czynności, które dla innych mogą wydawać się zwykłe, dla niej były ograniczone przez poczucie zagrożenia i nieustanną czujność. To doświadczenie wywarło trwały wpływ na jej psychikę, ale jednocześnie ukształtowało w niej świadomość, że życie po tragedii wymaga ostrożności, przemyślanego działania i refleksji nad własnymi granicami.
Choć Patrycja mówi o swoich uczuciach wobec matki w sposób neutralny, nie oznacza to braku więzi emocjonalnej, lecz raczej formę przystosowania do rzeczywistości, w której dorastała. „Moja mama to dla mnie pani ze zdjęcia” – słowa te oddają zarówno ból, jak i pogodzenie się z rzeczywistością, w której Agnieszka Kotlarska jest obecna jedynie w postaci obrazu i wspomnień, a nie realnego życia. Patrycja pokazuje w ten sposób, że traumatyczne wydarzenia mogą nie tylko zmienić życie dziecka, ale także sposób, w jaki pamięta i postrzega bliskich, których straciło w młodym wieku.
Historia Agnieszki i Patrycji jest również przypomnieniem o znaczeniu bezpieczeństwa i ochrony osób bliskich. Pokazuje, że nawet największe sukcesy zawodowe i osobiste szczęście nie chronią przed tragedią, a wpływ traumatycznych wydarzeń odczuwany jest przez lata, kształtując życie kolejnych pokoleń. Patrycja, mimo trudnych doświadczeń, stara się dziś odnaleźć swoją drogę i zrozumieć własne emocje, jednocześnie dzieląc się swoją historią z szerszą publicznością, aby pamięć o jej mamie pozostała żywa, a równocześnie wskazywała na realne skutki przemocy i zagrożeń, z jakimi mogą zetknąć się ludzie w codziennym życiu.
