Na długo zanim głos Édith Piaf oczarował świat, była ona tylko małą dziewczynką urodzoną w trudach i cierpieniu. Jej matka, śpiewaczka kawiarniana, i ojciec, żołnierz pierwszej linii, zostawili ją — porzucenie, które ją prześladowało, ale nigdy jej nie zdefiniowało. Wychowywana przez babcię w najskromniejszych warunkach, kołysanki małej Édith były śpiewane nie w żłobkach, ale na trudnych ulicach Paryża.
W szokującym zwrocie akcji, który wiele mówi o przetrwaniu w rozpaczliwych czasach, jej babcia uspokajała płaczące dziecko, wlewając wino do jej butelki dla niemowląt . Bieda nie pozostawiała wiele miejsca na czułość, a taka nieortodoksyjna opieka zrodziła się z czystej konieczności. Później atak zapalenia opon mózgowych oślepił młodą Édith na kilka lat — aż do czasu, gdy, jak głosi legenda, oddane modlitwy jej babci doprowadziły do cudownego wyzdrowienia.
Ta dziewczyna, która kiedyś błąkała się w ciemnościach, wyrosła na kobietę, której głos rozświetlił świat. Ból Piaf stał się jej poezją; jej przeszłość, paliwem dla jej pełnych pasji piosenek. Jej zdolność do obnażania duszy w muzyce nie wynikała tylko z talentu — ale z dzieciństwa, które niewielu potrafi sobie wyobrazić, a jeszcze mniej przetrwać.
Choć Édith Piaf odeszła dekady temu, jej duch pozostał wyryty w każdej nucie La Vie en Rose i Non, je ne regrette rien . Prawdziwy feniks z brukowanych ulic Paryża, jej dziedzictwo przypomina nam, że nawet najdelikatniejsze skrzydła mogą nieść duszę do gwiazd.
