Przez lata babcia odmawiała remontu mieszkania, często twierdząc, że nie ma to sensu, bo nie ma już wiele czasu. Straciła męża w wieku 50 lat i postanowiła zachować mieszkanie w dokładnie takim samym stanie, w jakim było w czasie, gdy byli razem.
Mimo niechęci pozostała aktywna i radosna, ciesząc się życiem podczas spacerów i zakupów z przyjaciółmi. Jej rodzina przez ponad 15 lat namawiała ją do wprowadzania zmian, ale ona zawsze się temu opierała, chcąc zachować pamięć o zmarłym mężu w każdym zakątku domu.
Ostatecznie zgodziła się na kontynuację remontu. Pierwszym pomieszczeniem, które przeszło metamorfozę była kuchnia, która stała się jasną i przytulną przestrzenią. Następnie przyszła kolej na łazienkę, którą zmodernizowano pod kątem komfortu i funkcjonalności.
Jej wnuk zasugerował wymianę sufitu i starej podłogi na nową wykładzinę linoleum. Przestrzeń powoli zaczęła nabierać świeżości i przytulności, nie tracąc przy tym swojej wartości sentymentalnej.
Ostatnie szlify obejmowały wymianę mebli i tapet, które kiedyś ona i jej mąż wieszali razem. Otynkowano i zagruntowano ściany, tchnąc nowe życie w dom, w którym przez dziesięciolecia przechowywano cenne wspomnienia.
